پیام نوروزی

موسسه سوشیال ورکِ معاصر و تطبیقی ​​ایران

---

امسال در حالی به پیشواز نوروز می‌رویم که جامعه ایرانی همچنان در سوگِ از دست دادن بسیاری از جان‌باختگان و جاویدنامانِ وطن در رویدادهای دی‌ماه قرار دارد. این اندوه، بخشی از حافظه همگانی ما شده و ما را به تأملی ژرف‌تر درباره مسیر اجتماعی و مسئولیت‌های پیشِ رو فرا می‌خواند.

با این حال، نوروز فراتر از یک رسم سالانه، نماد دیرپای هویت، پیوستگی فرهنگی و نوزایی اجتماعی است. این آیین کهن یادآور توان جامعه برای بازسازی، بازاندیشی و تداوم است. برگزاری نوروز نه به معنای چشم‌پوشی از اندوه، بلکه نشانه‌ای از پایداری فرهنگی و اراده جمعی برای ادامه‌دادن، معنا بخشیدن به تجربه‌های تلخ و حرکت به سوی تعادل و سامان است.

پاسداشت نوروز در چنین شرایطی ضرورتی فرهنگی و اجتماعی دارد، زیرا زمینه‌ای فراهم می‌آورد تا جامعه بتواند میان سوگ و امید، پیوندی سنجیده برقرار سازد و از دل دشواری‌ها، چشم‌اندازی روشن‌تر برای آینده ترسیم کند.

باشد که سال نو، همراه با افزایش آگاهی، همبستگی و سامان‌یافتگی، مسیرهای تازه‌ای برای بهروزی و پیشرفت جامعه ما بگشاید.

به آیینِ کهن شد جهان نوبهار

ز تاریکی آمد برون روزگار

بماند خرد، نامِ نیک و هنر

نگردد سیاهی به گیتی دگر