این نوشتار به تمایز نهادی میان تشکلهای صنفی و نهادهای تنظیمگر مستقل میپردازد و نشان میدهد که استقلال حرفهای سوشیالورک تنها در صورت استقرار یک ساختار قانونی، غیرسیاسی و مبتنی بر صلاحیت تخصصی تحقق مییابد. همچنین جایگاه فعلی انجمنهای صنفی در چارچوب حقوقی موجود و الزامات نهادی لازم برای تقویت استقلال حرفه در ایران بهصورت تحلیلی بررسی میشود.
