این نوشتار به تمایز میان تشکلهای صنفی و نهادهای تنظیمگر قانونی میپردازد و نشان میدهد که صدور مجوز، نظارت بر صلاحیت حرفهای و رسیدگی به شکایات عمومی مستلزم وجود ساختاری مستقل و دارای اختیار قانونی است. همچنین الزامات استقرار نظامی شفاف، پاسخگو و مبتنی بر شایستگی برای تنظیمگری سوشیالورک در ایران بهصورت تحلیلی بررسی میشود.
